بازارِ ایران
طلای ۱۸ عیار در بازارِ داخلی روی ۱۹,۲۰۵,۶۰۰ تومان بر گرم قفل مانده، چون بازارِ ایران هماکنون تعطیل است و این ثبات از نبودِ معامله میآید نه از آرامشِ واقعیِ بازار. در همین حال تتر با ۱۸۷,۲۷۰ تومان و اونسِ جهانی با ۴,۴۰۹.۹۹ دلار همچنان باز و در حالِ نوساناند و فشارِ لحظهایِ بازار را نشان میدهند.
اونسِ جهانی نسبت به ابتدای همین بازهی بیستوچهارساعته عملاً بیحرکت بوده (تغییرِ حدودِ ۰.۰۳٪) و رشدِ محسوسش را باید به دامنهی نوسانِ گستردهترِ روز (۴,۳۶۴ تا ۴,۴۳۶ دلار) نسبت داد، نه به یک جهشِ ناگهانی. تتر هم در همین بازه بینِ ۱۸۷,۰۱۷ و ۱۸۸,۲۵۵ تومان چرخیده و چون فاصلهاش با دلارِ آزادِ رسمیاعلامی تنها ۰.۲۸٪ است، عملاً همان فشارِ ارزیِ واقعیِ همین ساعت را روایت میکند. این یعنی حتی در تعطیلیِ بازارِ طلا، موتورِ اصلیِ قیمتگذاری یعنی نرخِ ارزِ آزاد همچنان درجا نزده و آمادهی انتقالِ خودش به قیمتِ گرمِ طلا در بازگشایی است.
شکافِ ۲۱ درصدیِ دلارِ آزاد (۱۸۷,۸۰۰ تومان) با نرخِ رسمیِ مرکزِ مبادله (۱۵۵,۱۴۵ تومان) و شکافِ مشابهِ ۲۱.۱ درصدیِ درهم نشان میدهد سیاستِ ارزیِ بانکِ مرکزی همچنان دونرخی مانده و کانالِ رسمیِ واردات، از جمله برای طلا، عملاً از بازارِ واقعیِ عرضه فاصله دارد. این واگرایی خودش یکی از ریشههای ساختاریِ حبابِ همیشگیِ سکه و طلای داخلی در برابرِ آبشده است، چرا که واردکننده باید هزینهی واقعیِ نرخِ آزاد را بپردازد اما بخشی از بازار هنوز با مرجعِ نرخِ رسمی سنجیده میشود.
رویدادهای پرووزنِ این بازه، بهویژه گزارشِ تحلیلیِ عربستان دربارهی اتحادهای دفاعی برای بازداری از سُقوط در جنگ و گزارشِ آتلانتیک دربارهی ناکارآمدیِ حملاتِ انجامشده در پایاندادن به تنش، از جنسِ ریسکِ ژئوپلیتیکیِ سنگیناند که معمولاً محرکِ اصلیِ رفتارِ پوششِ تورمیِ مردم در ایران است. افزایشِ بیستبرابریِ کرایهی نفتکشها در تنگهی هرمز و کاهشِ شدیدِ ترددِ کشتیها نیز فشار بر مسیرِ انرژی و ترانزیت را تشدید میکند و از مسیرِ نگرانیِ عمومی از تشدیدِ تحریم و افتِ بیشترِ ریال، تقاضا برای طلا و ارز را در بازارِ داخلی زنده نگه میدارد.
با این حال، رشدِ ۰.۹ درصدیِ هفتهی گذشته و ۸.
در این بازه قیمت تغییری نکرده است — نموداری برای کشیدن نیست.